 |
|||||||
N a s z k o ś c i ó ł Patroni: św. Paweł |
|
Paweł z Tarsu (Szaweł) - apostoł, teolog, zwany Apostołem Narodów. Przypisuje się mu autorstwo 13 listów wchodzących w skład Nowego Testamentu, z czego autorstwo siedmiu uchodzi za pewne. Paweł był wielkim zwolennikiem rozszerzenia misji na pogan. Źródłem poznania życia św. Pawła są Dzieje Apostolskie oraz Listy Apostolskie św. Pawła. Wynika z nich, że Szaweł pochodził z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej. Po ojcu miał obywatelstwo rzymskie. Wykształcenie otrzymał w Jerozolimie u jednego z najgłośniejszych ówczesnych rabinów, Gamaliela. Jako gorliwy faryzeusz, był fanatycznym prześladowcą chrześcijan. W trakcie jednej z akcji skierowanej przeciw chrześcijanom, w drodze do Damaszku, ukazał się mu Chrystus. Szaweł stracił wzrok, ale też uwierzył w Jezusa. W Damaszku, przyjął chrzest, po czym odzyskał wzrok. Od tego czasu zaczął nauczać Ewangelii. Ogółem św. Paweł odbył trzy duże podróże misyjne, nauczał w Syrii, Małej Azji, Grecji, Macedonii, Italii - dotarł nawet do Hiszpanii. |
|
||||
|
Około 60 r. Paweł został aresztowany w Jerozolimie. W więzieniu w Cezarei Palestyńskiej przebywał do 63r., następnie przewieziono go do Rzymu i osadzono w areszcie domowym. Później został przypuszczalnie uwolniony i kontynuował działalność misyjną w Hiszpanii, Efezie i Macedonii. Uwięziony w czasie prześladowania chrześcijan rozpętanego po pożarze Rzymu (64) został skazany na śmierć w Rzymie zapewne w 66 lub 67 roku. Jako obywatel rzymski został ścięty mieczem w miejscu zwanym Aquae Salvinae za Bramą Ostyjską. W miejscu tym według legendy wytrysnęły trzy źródła.
|
|||||||
